Remanent, a więc innymi słowy spis z natury, który stanowi jedną z metod inwentaryzacji. Przeprowadzany jest na koniec roku obrotowego w jednostkach, które księgowość prowadzą w formie księgi przychodów i rozchodów.

Zgodnie z powszechnie obowiązującym rozporządzeniem, remanentowi podlegają:
– towary handlowe,
– materiały zarówno podstawowe, jak i pomocnicze,
– półwyroby,
– produkcja w toku,
– wyroby gotowe,
– braki oraz odpadki.

Po prawidłowym wykonaniu, remanent podlega wycenie, aby mógł zostać następnie ujęty w księgach rachunkowych. Ceną w przypadku wyceny materiałów, a także towarów handlowych jest cena zakupu lub nabycia (w wyjątkowych sytuacjach jest to cena rynkowa). Wyceniając półwyroby, wyroby gotowe i braki w produkcji, wycenę sporządza się w oparciu o ich koszt wytworzenia. Z kolei odpady użytkowe wyceniane są na podstawie wartości oszacowanej.

Uzyskaną wartość remanentu ujmuje się w księdze przychodów i rozchodów z datą 31 grudnia i jednocześnie wartość ta stanowi remanent początkowy na pierwszy dzień następnego roku obrotowego.