Określenie metody wyceny aktywów i pasywów stanowi jeden z podstawowych elementów polityki rachunkowości. Jej podstawowym zadaniem jest uregulowanie tej kwestii oraz kwestii związanych z określeniem roku obrotowego i okresów sprawozdawczych, sposobu prowadzenia ksiąg rachunkowych o systemu związanego z ochroną danych.

Istnieje kilka informacji, które muszą zostać zawarte w związku z określeniem metod wyceny aktywów i pasywów:

– kryteria kwalifikowania składników majątku do środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych oraz sposób dokonywania ich amortyzacji,
– zasady wyceny posiadanych aktywów finansowych,
– reguły wyceny posiadanych nieruchomości i WNiP kwalifikowanych do inwestycji,
– zasady wyceny zobowiązań finansowych,
– reguły ustalania stopnia zaawansowania długoterminowych usług, odstępstwa od ustawowych zasad rozliczania długoterminowych i niezakończonych usług,
– sposoby prowadzenia pomocniczych kont ksiąg dla poszczególnych grup rzeczowych składników aktywów i zasady ich wyceny (jeżeli jednostka przyjęła uproszczenia).